Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





woensdag

Momenten van vervreemding.

Je kan niet alles schuiven op een z.g. 'ziektebeeld', bipolariteit.
Heen en weer geslingerd tussen uitersten.
Zijn we dat niet een beetje allemaal?
Misschien ook niet, ik kan er niet over oordelen, ik ben slechts mezelf en wat anderen over zichzelf zeggen kan ik alleen maar aannemen... of niet.

En toch, als ik medelijden of mededogen voel dan is het vaak vanuit de herkenning; Ik had jou kunnen zijn.
En als ik irritatie naar je voel...dan ben je gewoon een confrontatie met de kant van mezelf die ik niet onder ogen wil komen.



7 opmerkingen:

  1. heel waar joh....anderen zijn afspiegelingen van jouw staat van zijn volgens mij

    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En ik had jou kunnen zijn..... (boink, die valt)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Reacties
    1. En soms is weinig al genoeg. Wat wil een mens nog meer dan een glimlach? ;-)

      Verwijderen
  4. Toen ik nog kind was hoorde ik mijn vader zaliger geregeld zeggen: met jou is het 'immer hoch jauchzend zu dem toten betrübt'.
    Soms heb ik van die momenten maar ik 'lijd' er niet onder...

    BeantwoordenVerwijderen