Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





dinsdag

Die je bent...




 Verborgen zorgen.






 Nieuwe mensen ontmoeten en dan toch weer dingen tegenkomen.
Mijn verleden is mijn heden niet, maar dat lijkt bij anderen niet altijd zo te vallen.
Als er aanleiding is, werkelijke aanleiding om over mijn verleden te moeten vertellen, doe ik het.
Vaak genoeg heb ik mij voorgenomen dat niet meer te doen, maar dat is moeilijk, want al is mijn verleden niet mijn nu, ik draag er wel de 'littekens' van.
En als ik dan mensen ontmoet die mijn verleden niet kennen en veroordelend praten over mensen die nu in mijn situatie van toen zitten....nee, dan kan ik niet mijn mond houden.
Noem het maar een vorm van solidair zijn, niet alleen met die anderen, maar ook solidair met degene die ik 'was', de situatie waar ik ooit in verkeerde.
Natuurlijk moet een mens in het Nu leven, dat zou niet eens anders kunnen, maar in feite is elk woord dat gewisseld wordt tussen mensen gerelateerd aan het toen of vooruitlopend op een straks.
'Wil je koffie of thee?' 'Wat heb je een mooie trui aan!' 'Heb je al honger?' Dat soort gesprekken, opmerkingen, zijn inderdaad heel erg Nu.
Maar als je dan verder gaat, 'nee geen koffie, daar hou ik niet zo van..', en voordat je het weet komt je verleden, je reden tevoorschijn.
En dan waar je die trui hebt gekocht, en ja je hebt al honger want...

Zo gaat het ook als je gevraagd wordt of je een glaasje wijn wilt.
'Nee, dank je, ik heb liever water bij het eten'.
Hoe zelden gebeurt het dat de ander, die wèl graag dat glaasje wijn neemt, zomaar genoegen neemt met je antwoord...
Of de ander stelt iets voor waar jij niet goed mee om kan gaan vanwege je littekens.
Hoe vaak denk je dat het gebeurt dat de ander dat voor zoete koek aanneemt?

Iedereen heeft zijn of haar eigen verleden, eigen littekens, groot of klein,
dus te makkelijk zeggen; 'Trek je er toch niets van aan...', tja dat kun je misschien zo doen als je eigen littekens niet al te groot zijn of als je een veilig schild om je heen hebt gebouwd.
Begrip hebben voor een ander kan vaak helaas alleen maar als je er zelf doorheen bent gegaan of het van zeer dichtbij hebt meegemaakt.

Vandaar mijn aangekondigde pauze, hieronder.
Maar mijn 'pauzes' kunnen niet te lang duren, terugtrekken verergert vaak mijn situatie.
Het liefst weer even het 'hart' op slot en alle deuren ook.
Hoe tegenstrijdig klinkt het als ik zeg;
Juist door mijn verleden ben ik daar slecht toe in staat.
Jakkes, ik denk ineens aan een schildpad zonder schild.
Dat moet geen gezicht zijn!
Kom, ik ga me maar eens scheren wassen en aankleden en me een passend 'schild' aanmeten om de wereld weer aan te kunnen.



3 opmerkingen:

  1. Ik heb me vaak afgevraagd in hoeverre je de wereld aankunt wanneer je gevoelig, of eigenlijk overgevoelig bent.
    Het is een harde maatschappij vol egotrippers waar het recht van de sterkste geldt, spijtig genoeg.
    In hoeverre zul je moeten 'harden' (of zoals jij zegt 'een schild bouwen') om enigszins probleemloos mee te kunnen draaien in dit mensdom...

    Ik denk dat je met mensenkennis al een heel eind komt. Ik bedoel: intuïtief WETEN wie je kunt vertrouwen zonder dat men MISbruik van je maakt, vooral wanneer je nieuwe mensen ontmoet, anders is het iedere keer weer zo'n ontgoocheling.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Walter ik wil wel reageren maar ik weet niet hoe
    ik doe je dus een gewone groet en steek je hoofd toch wel af en toe eens uit je schild
    om te kijken wat er gaande is.(glimlach) en
    langzaam lopen is altijd goed dus dat komt goed uit met dat schild van je.
    Zie je vast een boel want er valt toch heus nog veel te bezien

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Beide bedankt voor jullie reactie..

    BeantwoordenVerwijderen