Even terug over het Niets....

 Laat ik het maar poëtisch  zeggen;

Het Niets is al tijden in mij...

en dat is niet Niks!

Eigenlijk begon het met de noodzaak van 'loslaten'.... als er te veel veranderd blijkt te zijn, is dat soms noodzaak.

Je blijft dan met oude troep zitten.

Troep die je dacht nodig te hebben om verder te kunnen.  Het tegendeel is waar , want oude troep maakt je juist afhankelijk!

'Leven in het nu', het lijkt zo een makkelijke uitspraak....

Maar juist door het 'oude' weg te doen, ga je steeds meer in het Nu leven.

En in dat werkelijke Nu is er.... NIETS!

Natuurlijk is dat erg wennen om mee om te gaan...

In het begin lijkt dat een leegte, zelfs dé Leegte.

Toch blijkt het rust te geven en 'foute' dingen gaan zichzelf oplossen, want rust geeft ruimte.

Ruimte om dingen in vertrouwen los te laten....

Tja, en dan blijk ik toch nog over het NIETS te kunnen schrijven.

Er over schrijven is bijna niet te doen.....

 

Het gaat namelijk over 'net niet', toch moet dat erbij!

Want ik voel me 'net niet' goed genoeg, maar ook 'net niet' slecht genoeg.

En als ik in de spiegel kijk ben ik 'net niet' lelijk genoeg,

maar ook net niet knap genoeg.

Als ik schrijf gaat dat net zo; net niet goed genoeg, maar ook net niet slecht genoeg.

In feite gaat dit dus over;

'Net niet'; wat het is maakt niet meer uit.

Dus voor vandaag laat ik het hier bij... of misschien wel voor altijd.

Vanwege het 'Zen-gedeelte' in mij.

De Beer spiegelt zich met zijn rug er naartoe. 

ZEN en ONZEN.

 Soms verdiepen we ons er jaren in  

en dan denken we het te begrijpen.

Sommige gaan er dan over praten of zelfs discussiëren.

Helaas ben ik daar te laat mee

of misschien ben ik juist op tijd.

Namelijk; NIET.

De rust van de bijna lege Vakantie....  

Alles is tijdelijk...Vernieuwd.

 Dit bericht loste al op na 10 seconden...

Nu zit ik wel naar een leeg vel te staren...

Dit wordt voorlopig een heel stil blog

want alles is tijdelijk.

Zelfs ik...

Wegens omstandigheden voorlopig geen blogs meer.

Ziek zijn, waar haal jij je kracht uit?

😷

Reacties lees ik liever als e-mail.

Nee, ook modereren doe ik even niet meer.
Ben toch al behoorlijk bezig mezelf onbereikbaar te maken.
En dat lukt steeds beter...

Dit keer ben ik gewoon thee gaan drinken op Spijkerbed.

Als ik nu alles had opgeschreven wat er vannacht in mij om ging!
Mijn baard heb ik in ieder geval weer even gekortwiekt...

Totale waanzin schrijven.

Het is 3:40 in de nacht en heb geen oog dicht gedaan. In ieder geval niet dat ik weet!
Heb een grote bak kwark genomen en er een berg suiker ingestrooid, het knappert lekker tussen m'n tanden.
Soms is het werkelijk jammer dat je gedachten niet gelijk op het scherm verschijnen, je moet ervoor op toetsen drukken.
In bed dacht ik over het man of vrouw zijn en greep naar mijn kin...er was een baard.
Zo zoet had ik allang niet gegeten, de bak was leeg. Ik vroeg me af waarom ik mij niks afvroeg.
Totale waanzin blijkt niet anders te voelen dan absolute zin.

Daarnaast dacht ik ook over mijn leven na.
Inderdaad, ik dacht erover na en ik trok conclusies...Het bleek inderdaad dat ik nog leefde, mijn neus jeukte en ik nieste 3 x. Er kwam een vierde bij met water, niet echt snot want dat is dikker.
Stel dat ik door zou blijven schrijven, zou iemand dit dan lezen?
Eigenlijk schrijf ik daar niet voor, ik schrijf om te schrijven, meer niet.
En ja, teruglezen zal ik het zelf wel.
In bed dacht ik aan God en kwam ik erachter dat ik dat zelf was. Hij vond dat ook en gaf mij volledig gelijk.
Het beeldje van Jezus dat op zijn hart wijst en mij aankijkt vanaf de vensterbank is een mooi beeldje...Maar zwijgt zoals gewoonlijk, gelukkig maar!

Inmiddels is het 4 uur en krab wat hier en daar...Willekeurig dus.
Toch jammer dat ik vergeten ben wat ik daarnet in bed dacht...Het was nogal wat!
In bed is alles toch heel anders, gedachten springen dan van de hak op de tak...
En...ik ging van de ene zij naar de andere...je kent dat vast wel.



Ik voel aan mijn water dat ik werkelijk niks geschreven heb, zelfs geen totale waanzin!
(Ik krijg de aandrang om een selfie te maken en erbij te zetten...) Zoals je ziet heb ik me erop uitgeleefd!

Weet je, dat ik mij hier ontzettend mee vermaakt heb!

Het is inmiddels 4:40.

😝

Tijdloosheid.

Na warme zomerse dagen ineens een tijdloze sfeer. Grijze lucht, niet koud, niet warm.
Roggebrood met kaas en tuindeur wijd open klinkt Chopin toepasselijk en neigt de zon..niet door te breken.
Tijdloos zwart aanrecht met koffiekop zonder suiker, zonder melk. Bruinzwarte koffie op zwartgrijs aanrecht.
Met koude handen typ ik niet goed geformuleerde zinnen en een tekst ontstaat
die over alles maar vooral over niks gaat.
Chopin is overgegaan in Satie, full album, ruim anderhalf uur aangenaam verdriet.
Daar kan de gekte van de tv wereld niet tegen op!
Satie raakt me in de buik, het nieuws raakt me in mijn op hol slaande verstand, dat zichzelf daardoor het zwijgen op legt.
Tijdloos licht vult de plek waar ik mij bevind, een speciale plek.
Een plek die zowel leeg als vol is.
Iedereen die hier was en alles wat ik hier deed is nu leeg, is nu even niet aanwezig.
In tijdloosheid is geen zinloosheid, alleen rust en stilte, hoe hard Satie ook zijn best doet.
Mijn zorgen van morgen verplaats ik gewoon naar gisteren.
In tijdloosheid is alles mogelijk.
Roggebrood met kaas en zwarte koffie, in tijdloosheid smaken ze intenser en met het zicht op mijn, op dit moment tijdloze tuin, neem ik mijn laatste hap en laatste slok.....
Het blijken er nog minstens 3 te zijn, even wachten dus....

..de laatste slok zit er in.
Erik Satie heeft een pauze knop.
Dus besluit ik mijn tijdloosheid even geluidloos te ervaren:

Onmogelijke opdrachten.

Waarom zou eens mens zich het eens niet gemakkelijk maken door zich onmogelijke opdrachten ten doel te stellen? Immers, je kunt er nooit in falen. Onmogelijk is en blijft nou eenmaal toch onmogelijk, tenzij..
Tenzij ik mij voorneem het onmogelijke te schilderen, het onmogelijke te schrijven en het onmogelijke te fotograferen!
Een uitdagende opdracht, bijna onmogelijk zou je denken, maar ja, dat is weer dat vreselijke denken dat ons in de weg staat. Vooral het 'stiekeme' denken, het 'we maken ons van alles wijs' denken.
Het plaatje dat we hebben bij bepaalde begrippen, trouwens bepaalde begrippen vallen al onder 'we maken ons iets wijs omdat we daar veiligheid in menen te vinden! Gooi alles overboord en...ja en?
Alle boekenwijsheid even vergeten en luisteren naar je hart. Nee, niet dat hart van; bong, bong...bong...
Dat hart is een weefsel, een orgaan, weliswaar bezield, maar toch.
Eigenlijk is alles een woordenspel, je benoemt iets omdat anderen je daarin zijn voorgegaan.
De papegaaienkolonie van na die zogenaamde oerknal. De eerste zei ooit, bla..de tweede bla, bla, de derde enz.enz.
Een onmogelijke opdracht dus, ééntje die de blabla overslaat.
Er zijn er mij  al veel voorgegaan...zij vernietigden hun doek, zij verscheuren hun schrijven en drukte hun foto's niet af! Weg ermee, dachten zij...het ziet er veel te onmogelijk uit als zijnde een mogelijkheid voor het onmogelijke!
En God is pas dood als ik dood ben of jij...tenzij ik dan nog leef.

Wat is wel en wat is niet?

Niemand, omringd door Niets.

Al een tijdje verdiep ik mij 'oppervlakkig' in de advaita.

Kan een mens zich oppervlakkig verdiepen in iets?

Bij iets als de advaita koos ik daar al vrij snel voor.

Voordat ik mijn eigen onnozelheid hierin ga toelichten wat info;

Klik

 It's all in the mind', dat was al snel mijn gevoel bij het advaita idee.

Over het advaita gebeuren hoef ik het niet eens te hebben, het spreekt je aan of het spreekt je niet aan.

Wat het vooral met mij doet is dat het me 'prikkelt' en mij nog meer bewust maakt van het feit dat een mens, de mens zijn eigen wereld creëert, en dat de stelling dat er eigenlijk niets werkelijk bestaat (...) niet eens relevant is!

Nogmaals, it's all in the mind.

Zelfs ons niet-bestaan in een wereld die Niet is.

Voor fanatieke advaita aanhangers;

Dit stukje is niet-geschreven.

Overigens schreef ik al zeer regelmatig over het Niet op mijn andere blog...

Nog een andere interessante link;
klik

Los blad.

Los van het 'ik' het goede doen.

Blad voor de mond.

Eerst besloot ik dit stukje niet te publiceren.

Aan de andere kant is het juist wel 'grappig' om te lezen hoe een mens ( ik) zich vast kan denken.

Nog steeds ben 'ik' van plan het tot een geheel te maken dat ergens over lijkt te gaan.

'Los van dat Ik', althans los van bepaalde belangen.

Want gek genoeg heb ik mijn 'ik' nodig om mij er los van te maken.

Om dan vanuit dat 'ik' weer te kijken of dat gelukt is.

De afbeelding van het vorige bericht is hierbij zeer van toepassing!

Dit wordt voor mij geen makkelijk schrijfstuk, als 'ik' durf door te zetten zal ik er veel van mijn eigen vastgeroeste denkbeelden in tegen komen...vrees èn hoop ik!

Wat kan het eigenlijk inhouden en wat kan het dan alsnog voor die 'ik' figuur betekenen?

Want om dat ik kunnen we nou eenmaal niet heen, het gaat er vooral om hoe je er tegen aankijkt en wat je ermee doet.

Is het 'goede' te benoemen, is het te herkennen?

Laten we ervan uitgaan dat het goede hetgeen is dat het leven liefheeft en het als zodanig behandelt.

Uitgebreide beschrijvingen van het goede leiden enkel maar af en kan tot theoretiseren verworden.

Simpel gezegd, als basis richt het goede geen fysieke of mentale schade aan en van daaruit kun je er vrijelijk over fantaseren en het invullen naar eigen behoefte.

Ga ik in dit stukje nog even niet doen.

En nu het onverwachte..

Wat maakt het eigenlijk allemaal uit wat we doen?

Totaal anders denken, niks over goed of kwaad, niks over ik en jij...Botweg Zijn en je leven leiden zonder allerlei overdenkingen.

Kan dat eigenlijk wel?

Wat drijft ons tot 'afvragen'?

Mensen zijn als zaadjes die uit de meest bizarre kruisingen zijn ontstaan, uit geen zaadje komt dezelfde bloem! 

Ik trachtte even mijn geest de vrije loop te laten en dat lukt niet...Nadenkend als een hond die zijn eigen staart achterna zit, dan in het puntje bijt en boos wordt op de pijn die hem aangedaan werd, nóg fanatieker die staart achterna gaat rennen!

Hoe kwam ik er zo op om te schrijven over 'het goede doen, los van het ik'?

Ja, in feite gaat het over onthechten, het los laten van; 'Kijk, dit ben Ik!'

Is het goede dan misschien per definitie altijd uit op erkenning?

En het kwade misschien juist uit op afwijzing?  

Misschien tracht ik mijzelf hier los te schrijven van mijn Ik, hetgeen zeer waarschijnlijk onmogelijk is...

En dan, zomaar ineens komt de Grote Geest bij me op..de gedachte aan die onbegrensde ruimte waarin we allemaal verkeren.

Zomaar, bijna als een abstract concept en niet als God of welke religieuze of spirituele benaming dan ook...

Mogelijk een wordt vervolgd

of

een 'wordt verwijderd!

(@)

 

Leesbaar absurd.

De natuurlijke denkstructuur van de 'geest' loslaten.
Hoe onmogelijk is het om buiten de paden om te denken.
Buiten de paden om te creëren.
Schilder, schrijver, fotograaf of wat dan ook.
Of gewoon buiten de paden om zijn die je bent.
Misschien is het meer 'tussen de paden door'?

Wat drijft een mens tot deze behoefte?
Het is de uitdaging der uitdagingen.
En waar sta ik hierin dan?
Alles waar ik mij tussen tracht te bevinden, in dat alles herken ik, bijna frustrerend, altijd wel iets van de vele reeds gegane paden...
De uitdaging tot iets te komen wat nog niet is...
Volgens mij is daar in de mythologie een verhaal over.
En waarschijnlijk is het ook daarin niet gelukt.

Dit stukje was alweer niet absurd genoeg, maar misschien dan toch redelijk leesbaar.
Maar wacht even...zijn juist niet de 'mislukte' pogingen de resultaten van het je tussen de paden begeven!

Korte zinnen, zinloos verhaal.

De slaapkamer is donker vanwege het verduisteringsgordijn.
Twee zwarte hondjes kroelen samen met mijn poes. 
Normaal wit nu zilvergrijs.
Een geheel, een pluizige elkaar koesterende bol.
Ik aai en de bol reageert genoeglijk.
Mijn bed is rommelig
Op de klok in het donker weet ik dat het laat is.
Iets er op zien doe ik niet.

Beneden zit mijn schoonvader, hij praat met anderen.
Ik zie ze ondanks dat ik er niet bij ben.
Gastheer moet ik zijn.
Het dekbed zwaai ik met een vermoeide beweging open.
De poes vergeten die geschrokken het bed verlaat.
Over de hondjes hoef ik me geen zorgen te maken.
Die waren al opgelost.
Mijn lichaam is zwaar en traag.
Vijftig euro zal ik de jongeman geven.
Hij is beneden en werkt aan mijn huis.
Je hebt een kastje laten vallen.
Er zit een put in mijn laminaat.
Hij zegt dat het meevalt.
Hij had er al een pleister op gedaan.

Mijn moeder heeft een rode jurk aan.
Ze is minstens 10 jaar jonger dan ik ben.
Sta nou maar eens op zegt ze.
Stroop in mijn aderen doet mij vallen.
Mijn spieren lijken van rubber.
Slingerend beweeg ik mij rond het rode bed.
In mijn gezichtsveld verschijnt een laag grenen kastje.
Het middelste vak toont een glasplaat.
De witte rechthoekige doos erin roept kort vragen in mij op.
National Geographic, het gele logo verschijnt als voorwerp.
Het neemt de rechterkant van het bovenblad in beslag.
Driedimensionaal toont het een witte cirkel.
Klok zonder wijzerplaat.

Einde droom.

Leeg blad.

 Leeg blad.

Nu nog op wit, straks op zwart de ether in..of niet.
Lukt het mij het blad zichzelf in te laten vullen, terwijl ik op de toetsen druk?
Even ben ik gewoon die ik ben en zonder er verder over na te denken blijk ik het wit al toetsende te bevlekken met letters.
Alsof ik hetzelfde doe als op het open Atelier waar ik 3x per week schilder.

Een wit papier te lijf gaan zonder na te denken, totdat...
Totdat ik ga bekijken waarmee ik bezig ben, dan is het de hoogste tijd voor even rust en afstand.
Kijkend neig ik te gaan invullen, bedacht invullen!
En dat is heel wat anders dan wanneer letters spontaan het witte vlak overnemen..
Anders dan de verf het werk laten doen en mij niet afvragen wat mijn hand stuurt.
Luisterend naar dit witte vlak type ik mijn tekst, bijna zoals het mij soms lukt te luisteren naar, noem het maar mijn hart, als ik schilder.
Er sneuvelt ondertussen een Sultana bij een suikerloos kopje thee en mijn denken begint zich op te dringen, nee eigenlijk vraagt het redelijk beleefd; "Mag ik wat zeggen?"
Kauwend op de gesuikerde restanten spoel ik, het denken negerend, de Sultan ( nee de a ben ik niet vergeten, ik doe dat expres omdat ik het leuk vind) met de inmiddels lauwe doch ongesuikerde thee weg.

Oké denken, nu is het jouw beurt!
Het denken fluistert zachtjes;
"Kon ik maar altijd zo zijn".

En ik...ik verlaat stilletjes dit lege blad.

Dan kijk ik wat dom voor me uit...

'Arrogant geworden door een overdosis wijsheid kijk ik wat dom voor me uit, terwijl de ander mij provoceert en op de proef stelt.
Blasé vanwege doorleefde pijn en verdriet suggereer ik geïrriteerdheid, opdat de ander de indruk krijgt dat hij/zij nog werkelijk iets met me kan...Terwijl ik het tweede kopje koffie inschenk gooi ik er wat flauwekul uit en laat me iets aanpraten...Ene oor in, andere uit.
We doen ons ding en we nemen afscheid.
De ene denkt sterk te zijn terwijl de ander zwak lijkt, dus denkt de ander weer dat...Beide een voldaan gevoel en daar gaat het toch om?
Sperziebonen die drooggekookt zijn en van onder donkerbruin, zijn nog best te eten.'


Als ik bovenstaand stukje lees, natuurlijk geciteerd, dat had je vast al door, zou ik willen dat ik zoiets zou kunnen schrijven.
Helaas kijk ik niet vaak genoeg dom voor me uit.

Oppervlakkigheid.

 Afwisseling kan van belang zijn voor de balans in een mens.
Zo kan oppervlakkigheid zo nu en dan flink wat lucht geven, maar als je erin blijft hangen stompt het wel de 'geest' af.
Maar dat is bij diepzinnigheid eigenlijk niet veel anders!
Op een bepaalde manier stompt dat ook af...je blik op het leven gaat eenzijdig worden, het spel element van wat leven inhoud kan te ver op de achtergrond raken.
De scheidslijn tussen wat diepzinnig is en wat oppervlakkigheid inhoudt die zou je als duidelijk kunnen verwachten. Dat is helaas/gelukkig niet zo.

Oppervlakkigheid kan heel goed zijn wortels ergens in diepzinnigheid hebben...
Kan dat omgekeerd ook zo zijn, dat kun je je afvragen.

Kijk, dit is nou typisch een schrijfstukje dat ik niet zou moeten publiceren!
Ik kan het zelf niet meer zo volgen.
Het is te diep geworden voor deze soms oppervlakkige mens.

Misschien juist daardoor ook weer een prima stuk voor de zondagsrust..

Denken in bed.

Laat ik het B&B Alkmaar noemen en aldaar lag ik in mijn B en...dacht.
Het denken, los van alles, kan een mens zomaar overvallen en niet 'thuis' dacht ik;
Wat houdt 'thuis' eigenlijk in?
Die 2 soorten thuis, de tastbare die je kan creëren via een vaste verblijf plek, ingedeeld op een manier waarbij jij je veilig voelt. Een herkenbare plek met jouw eigen sfeer.
Sfeer van decadent tot ouwe troep, het kan van alles zijn...jouw thuis!

Gehechtheid zorgt vaak voor een soort veiligheid die een onderlaag kan hebben van angst.
Angst voor verlies.
Vaak zijn we flexibeler dan we onszelf inschatte en met pijn en heimwee vertrokken wennen we en hechten we toch weer aan dat nieuwe huis.



Wat is dan dat andere soort thuis?
Thuis in jezelf, thuis in waar je voor staat, thuis in  van waaruit je leeft.
Soms kan men dat als God  ervaren, maar ruimer zou het misschien zijn als je het gewoon ervaart in je Zijn...
Dat andere thuis, de bijna abstracte soort is niet voor iedereen vanzelfsprekend.
Sommige ervaren het juist weer zo sterk dat een materieel huis hen weinig doet.

Ik lag in bed en dacht aan beide 'thuizen', ze leven beide heel sterk voor mij.
Het eerste 'huis' kan ik natuurlijk kwijtraken, het tweede huis niet meer.
Niet meer?..dacht ik.
Nee, niet meer.

Ik..toen ging ik denken aan Ik.
Is dat ik misschien een stuiterend kleefballetje waar gedurende de rit van het leven van alles aan blijft plakken?
Uiteindelijk ben ik in slaap gestuiterd en in de ochtend was het 'balletje' weer een ervaring rijker.

Je laten sturen door wat er op je pad komt.

Vaag en zweverig? Passief en afwachtend? Gemakzuchtig en niet-betrokken?
'Je laten sturen door wat er op je pad komt'......
Als je het werkelijk zo aanpakt, dan gaat bovenstaande absoluut niet op.

 Het is wel een totaal andere manier van leven die je regelmatig zal 'moeten' onderzoeken.
Uiteindelijk is dit niet zoals we 'geprogrammeerd' zijn...
De balans blijven houden tussen jezelf en de wereld zoals die gemiddeld ervaren wordt, kan een nieuwe uitdaging zijn.
Al naar gelang de wijze waarop je leven reeds vorm heeft, zal het van makkelijk tot moeilijk uitvoerbaar kunnen zijn.
Het is niet onmogelijk dat je in het begin bij deze manier van leven  'angsten' en onzekerheden tegen zult komen.
Toch, als je je werkelijk bewust wordt wat deze weg inhoudt, zal dat snel minder worden.
Theoretisch geklets, spirituele blabla?
Daar kan ik kort over zijn.
Dat heb jezelf in de hand, want zodra je het constant als theorie in je hoofd houdt, gaat het wellicht nog tégen je werken ook!
Het is dan ook belangrijk om door te krijgen hoe dit voor jou persoonlijk toepasbaar zal zijn.
Als je vast zit in patronen die tot nu toe noodzakelijk waren is het wat te veel van het goede om zomaar dit 'laten sturen' in te duiken.
Je kan daarbij denken aan bepaalde verantwoordelijkheden die je hebt opgebouwd en die eerst een 'vrije' plek zullen moeten vinden...

 Het leven is veranderd, nog veel meer dan we onder ogen durven te zien.
Vandaar dat we het vaak nog ervaren alsdat het 'slechter' zou gaan. Koopkracht achteruit en dat soort dingen!
Wat er werkelijk scheef zit is dat we blijkbaar de noodzaak tot veranderen niet onder ogen willen komen. Een heel andere manier van verantwoordelijkheid dragen dan we tot nu toe gewend waren.
Die zogenaamde 'privatisering' had niets te maken met meer vrijheid, dat blijkt vooral achteraf.
De klok horen luiden en niet weten waar de klepel hing, dat was het!
En dat nog eens gevoed door winstbejag...
Nee, er zijn heel andere dingen gaande. De verloedering die veel mensen lijken te ervaren is niets anders dan een druk van 'onderaf' die ons de noodzaak van verdere bewustwording dwingt in te zien.
De noodzaak van een nieuw Bewustzijn of eigenlijk kun je dat 'nieuw' ook weg laten.
Laten we het beter een gegroeid bewustzijn noemen, een bewustzijn dat nog door vele als 'eng' of niet realistisch ervaren wordt.
Gelukkig/helaas zijn er steeds meer tv programma's die ons bewustzijn beperken tot een niveau waar we ons blijkbaar nog veilig bij voelen.

En zo erg is dat eigenlijk niet eens, we hebben tijd nodig om aan een omschakeling te wennen. Dat een tv nog maar maximaal 2cm dik hoeft te zijn, dat gaat er al nauwelijks bij ons in, laat staan wat daaronder wezenlijk aan het veranderen is!

De plotselinge verandering die nog dit jaar voorspeld wordt op 21 december, wordt dat werkelijkheid?
Wat is daar eigenlijk het belang van...we zitten er midden in en als je het op 21 december speciaal zo wilt ervaren is het een kwestie van goed om je heen kijken, goed bij jezelf naar binnen kijken en je hebt de sprong gemaakt!

De beperkingen die een mens zich oplegt door 'gehechtheid' zijn ongekend groot. Een nieuw bewustzijn ervaren zal alles te maken krijgen met het los kunnen laten van gehechtheid.
Bijvoorbeeld de gehechtheid aan wie je meent te zijn, maar
 de meest grote beperking is wel de gehechtheid aan...het leven zelf!
Die gehechtheid trachten los te laten gaat over alles heen, want het idee dat je die los zou laten geeft gelijk bij velen het gevoel alsof ze voor de dood kiezen. Het tegendeel is waar, je maakt juist ruimte om...
Je te laten sturen door wat er op je pad komt.
 
Overigens is dit een blogbericht dat voorlopig blijft staan om aangevuld te worden.
Ook de foto erbij zal regelmatig vernieuwd worden.

'Je laten sturen door wat er op je pad komt'....
Het zal letterlijk vorm gaan krijgen via dit bericht.
Ik 'laat' me sturen.

En zo is er een gedeelte dat toegevoegd was, weer verwijderd en wacht dit bericht op een nieuwe 'aanvulling'.

Suggestie.

Een verzameling losse woorden die zo nu en dan wat onhandig verbonden worden zonder de lezer te confronteren met de regels van de grammatica.

Placebo en suggestie, de meest zuivere medicijnen die er zijn.

Placebo zet het lichaam aan via de suggestie tot waar het behoefte heeft om van te helen...

Een flinke hap angst is minder gunstig dan de positieve suggestie.

De werkelijkheid van de suggestie is net zo werkelijk als...

Leegte en angst, haal angst weg...slik de placebo van de niet-angst.

Positieve suggestie zonder je op een doel te richten lijkt leeg.

Niets is minder waar.

Positieve suggestie over Hetzelf over die je bent.

Niets meer te maken met dat je goed bent zoals je bent, dat is onbelangrijk.

Wéés gewoon en slik de placebo die de geest bevrijd.

Een verzameling losse woorden, onhandig verbonden tot zinnen.

In jezelf gevonden en dan de straat op.

De Stilte, die bepaalde soort Leegte, alleen te verwoorden om misverstanden in het leven te brengen?

Leg hem eens vast op je gevoelige chip, sprak de geluidloze stilte mij toe, in de leegte van bestaan.

Vandaag stuurt iets mij morgen blijkbaar de straat op.

Via die Lege  Stilte van mijn bestaan schuif ik mijn fotochip in de gleuf.

Dan laat ik de beelden op mij inwerken, rondtollen in stille Leegte

en druk op de knoppen van een wereld die toegang geeft tot mijn fotoblog...

Mijn lege Hemel nog aan toe!

Zo een tekst vraagt gewoon om een aardig fotootje erbij.

Liefst zo leeg en stil mogelijk.

(klik)