Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





vrijdag

De andere weg.


 
De Stille weg.


Hoe anders kan je eigen weg zijn dan die van je 'conditionering'?
Als dat wat je werkelijk voelt weinig gehoor vindt in het 'leven' om je heen?
Voor de leesbaarheid voor anderen ( dit is namelijk geen dagboek) is een 'ik' verhaal soms afstandelijk, alhoewel je zou denken dat het juist heel persoonlijk is!

Afstandelijk doordat 'jij' als toeschouwer wordt gezien en niet als mogelijke 'meebelever'.
Dus...wordt het een 'ik' verhaal waarbij ik tracht een meebeleven te bewerkstelligen.

De andere weg, welke is dat dan of welke kan dat dan zijn?
Misschien wel de weg van het persoonlijke beleven dat dwars door alle conditionering zichzelf tracht te zijn. Want hoeveel conditionering is er eigenlijk gebaseerd op angst?
En als je angst leert herkennen en weet los te laten dan worden veel dingen ineens heel anders.
De werkelijke behoeftes die er dan nog zijn kunnen veel kleiner en bescheidener worden.
Je met een toekomst bezig houden wordt vaak gevoed door angst en..gebrek aan vertrouwen in het Nu.
Dan heb ik het niet over het vertrouwen van de 'onverantwoordelijke' maar van de mens die bewust met het nu omgaat.
Die andere weg, ik ben er op beland en niet als slachtoffer maar wel noodgedwongen door het leven waarin ik terecht was gekomen. Doet een mens zich dat zelf aan?
En zo ja of zo nee dan nog gaat het er vooral om wat je er verder mee doet.
De weg van het loslaten.
Het loslaten van denkbeelden die ons opgedrongen zijn en heel vaak vanuit de angst en de onmacht van anderen.
Als je daarvan weet los te komen ( op zich lijkt daar geen einde aan) wordt het steeds stiller in je en ook om je heen! En juist in dat laatste kun je weer geconfronteerd worden met je eigen oude angsten.
De andere weg...
Hoe houd je op die weg je contact met de wereld om je heen?
Gewoon op je eigen manier, de manier die werkelijk van binnenuit komt en gevoed wordt door begrip en liefde voor anderen en niet te vergeten..geloof en vertrouwen in jezelf!
Lukt dat laatste je even niet...dan zul je dat vanzelf merken in de stilte in je die verstoord wordt.
En zo blijf je leren, ook op de weg van de Stilte!








 En dan weer even die zeer persoonlijke noot;
Op mijn weg de stilte in kom ik regelmatig tegen dat ik getest of uitgedaagd word en schijnbaar mijzelf moet verantwoorden!
Goedbedoelde adviezen omdat de weg van de Stilte voor veel mensen beangstigend blijkt te zijn.
Hetgeen ik mij overigens goed kan voorstellen, want ook ikzelf kom er nog vaak angst tegen.
Angst vanwege mijn conditionering  over hoe het 'hoort' te zijn.
In gesprek blijven met mensen om je heen is dan niet altijd makkelijk, toch zorgt het er wel voor dat ik kritisch naar mijn eigen weg blijf kijken.
Mijn weg van Stilte...
Een weg van Stilte die een vluchtweg blijkt te zijn voor een realiteit (?) die we gezamenlijk delen is geen zuivere weg. Het zou alsnog een weg van vereenzaming kunnen worden, zoals waar veel mensen om je heen dan bang voor kunnen zijn.
En weer merk ik dat woorden op de weg der Stilte eigenlijk niet kunnen...
Maar aan die Stilte ben ik duidelijk nog niet toe.
Vooral op de Stille weg is geduld belangrijk en zoals ik vaker zeg; Niet het soort geduld dat eigenlijk een 'wachten op' is.



1 opmerking:

  1. Nee, de weg van de stilte, zoals jij het noemt, is zeker geen weg van de eenzaamheid, maar juist een weg van betrokkenheid. Het draait niet meer om de door jou beschreven angst die om jezelf draait. Maar omstandigheden kunnen die angst heel subtiel vaak toch weer oproepen. Maar dan ben je je in ieder geval zo langzamerhand heel bewust geworden van die weg van de stilte. :-)

    BeantwoordenVerwijderen