Een overlevingsmechanisme; We passen ons aan.

Hoe aangepast kunnen we of willen we zijn?
Of is het misschien niet zelfs een opgelegd moeten?

Vaak hebben we dat niet eens meteen door, ongemerkt pas je je aan om er min of meer bij te horen, om er een deel van te kunnen krijgen of...om niet teveel op te vallen misschien?

In dit alles kunnen we heel tegenstrijdig in elkaar zitten...want wat we eigenlijk 'denken' te willen, is onszelf zijn, liefst in alles en zo apart mogelijk.

Maar hoe was het ooit met dat kind in ons?
Aan de ene kant wilde je er graag bij horen maar toch ook wilde je al graag een beetje anders zijn en een beetje opvallen.

En naar dat anders zijn of willen zijn gaan we eens proberen te  kijken.
Eerst van binnenuit, daarna van buitenaf.

Ook hier kan je weer zeggen;
Zijn we daartoe wel in staat?

Zal ik dan voor een kort moment daar nee op zeggen?
Natuurlijk kunnen we dat niet!
Laat je niet foppen, want hier kom ik zo snel mogelijk op terug!


En inderdaad, daar ben ik al...want ik bedacht al snel;
Ja, natuurlijk zijn we daartoe in staat, maar alleen als het je lukt om zoveel mogelijk afstand van dat zelf te nemen.
Al is het maar voor even!
Kan je er de vinger opleggen waarin je zo anders bent en kun je zien waar dat vandaan komt en uit welke behoefte.
Is er iets oorspronkelijks in jouw anders zijn?
Zeg dit keer maar gewoon eens;
Ja, dat is er, want dat voel ik diep van binnen.
Als ik dan eens goed naar de ander kijk en dat op me in laat werken...ja, dan kan ik voelen dat ik anders ben, vooral als ik even niet ga graven in het hoe en waarom. Laat dat anders zijn maar eens gewoon in je leven toe in die je bent.

Juist door jezelf volkomen te durven accepteren in het anders zijn, juist daardoor pas jij je op een gezonde manier aan.
Je bent dan een onderdeel van een geheel, een unieke puzzel.
De puzzel van het samen mens zijn.

💚

🙏