Mijn batterij raakt leeg....

Een leuke foto doe ik een keer niet.

Zal ik de reacties sluiten of open laten?
Het enige dat ik nu kan doen is...doorgaan
en mij terugtrekken.
Gelukkig zijn er reacties bij die mij steun geven
maar helaas ook die mij op mijn hart trappen...
Ga ik door of stop ik?

Maar hoe dan ook, blijf ik bloggen vanuit die ik werkelijk ben?
Toen ik begon was ik een late 50tiger...en nu?
Een letterlijk beginnende 70tiger...
In die laatste 20 jaar heb ik veel meegemaakt.
Vaak is mijn vertrouwen geschonden...maar gelukkig is
vertrouwen een deel van mijn wezen!

Inderdaad, mijn batterij raakt leeg...
Dus eigenlijk zoek ik een oplader!
Vind ik die via mijn blogs?
Nog niet, soms denk ik het en dan ineens
ben ik teleurgesteld door een kortzichtige opmerking.
Dan wordt mijn manier van uitten de grond ingeboord.

Mijn dromen zijn de laatste tijd heel bijzonder want mijn hele
verleden komt dan voorbij.
'Vannacht bleek mijn fiets gestolen en mijn jas lag in de modder.
Aan het briefje in de zak van de jas wist ik zeker dat hij van mij was.
Mijn partner van ooit stond naast me en zei; Ja dat is jouw handschrift!'
Zij fiets was ook weg, maar hij was goed verzekerd...
Ik hing mijn natte jas op in de gangen van de box waar ik ooit woonde.
Ik kwam daar toen ik 11 was.
Mijn brommer stond daar in de box.

En zo loopt mijn hele leven door elkaar in mijn dromen!

Ja, mijn batterij raakt op....
Wie wil mijn oplader zijn?
Ik ben ze nog niet tegen gekomen..
Of voel je je dan gekwetst?
En je was zo aardig,zo begrijpend totdat...
Totdat het niet meer in jouw straatje paste.

Mijn kwaadheid uitten was niet gepast..
Dan gaat het mis, het begrip is dan ineens weg.

Nee, de blogwereld is vaak een schijnwereld,
alleen schrijven over dat wat begrepen wordt.
Oppervlakkigheid die dan ook nog verpakt wordt in een soort levenswijsheid.

Ik zoek een oplader...een oprechte, een naar werkelijke waarheid levende.
Een die zijn kracht en zwakte durft te erkennen.
Ben jij het?