Straks en toen zijn altijd nu....
Er zat, terugkijkend. een stijgende lijn in.
Het manisch-depressieve sluimert altijd in de achtergrond.
En...dat vertaalt zich weer in mijn bipolaire aanleg!
De reden dat ik dit op mijn blog verwoord ben...ik zelf.
Want in zekere zin is mijn blog ook een soort dagboek.
Gisteren ben ik naar het grote winkelcentrum gelopen
en dat is voor mij best een lange wandeltocht!
Waxinelichtjes en batterijen...dat kon bij het Kruidvat.
Het was voor het eerst dat ik weer in het winkelcentrum was...
De Jumbo was onherkenbaar verbouwd, want daar deed ik dus maar even wat
gewone boodschappen.
De route van mijn huis naar dat winkelcentrum lag behoorlijk overhoop
en ik moest gigantisch omlopen waardoor 25 minuten veranderde in 35.
Winkelen was niet meer ontspannend...het leek op een horror/SF film...
Heb er toch maar het beste van gemaakt
Op de terugtocht kon ik bijna niet meer...vreselijk benauwd en m'n hele lijf deed zeer.
Bloed in mijn rechterschoen ontdekte ik thuis pas.
Zeg maar gerust; Thuis gekomen was ik kapot.
Maar ik ging gewoon door...als je niet meer te stoppen bent
dan noemen ze het 'manisch'.
Het voelt echter totaal anders, gelukkig maar...
je zal je rust verdient hebben thuis
BeantwoordenVerwijdereneen wandeling kan deugd doen maar het mag niet te veel worden
misschien één richting met het openbaar vervoer doen? als die tenminste passeert daar waar je woont
Gezellige hoekjes creëer je altijd
Jammer,dat je "uitje"zo afliep. Misschien een andere keer door de week en dan vroeg?
BeantwoordenVerwijderenOef, even een boodschapje doen lijkt bij jou als een hele onderneming uit te pakken. Lastig!
BeantwoordenVerwijderenOndanks een mindere wandelervaring zie ik je toch weer lekker bezig zijn. Daar ben ik blij om.
BeantwoordenVerwijderen