Slapen gaan en wakker worden...

 Hoe begin je een bericht als dit?

Mijn bewust-zijn werkt op die momenten het meest intens, zeker tegenwoordig.

De grootste angst is al jaren uit mijn leven verdwenen... maar dat moest wennen.

Er kwam eerst een gemis en een schuldgevoel... ik kon namelijk mijn moeder niet meer trouw zijn.

Ze was er niet meer en op mijn jongste broer na, was mijn hele gezin er niet meer!

Allemaal traumatisch overleden, met lijden en al.

Maar hoe dingen in elkaar kunnen passen is wonderlijk te noemen.

Izerina gaf mij een kijktip, niet meer dan dat...

En hoe het op dit moment passend was... ik was verbaasd!

Pierre Capel heet hij en blijkt (naar mijn weten) ook nog een Gouwenaar te zijn, maar ik kan het mis hebben.

Terug naar mijn onderwerp;

Slapen gaan en wakker worden.

Op die momenten kom ik vaak tot inzichten die ik dan graag zou opschrijven

om ze op mijn blog te plaatsen.

Maar door de corona-waanzin doe ik dat steeds minder en liever niet meer.

Vanmorgen werd ik wakker met het denken over ons lichaam.

Nou ja, eigenlijk het mijne, denken voor een ander doe ik niet meer.

Eerst even terug naar het moment dat de mensen hier wonend, gevaccineerd zouden worden.

De aardige dame die hier werkt kwam met een formulier aan de deur wat ik 'moest' ondertekenen.

Tegen deze vaccinatie zei ik; Nee. Dus daar moest ik een handtekening voor zetten!

Later hoorde ik dat je daarna waarschijnlijk niet meer aan bepaalde openbare zaken mee mocht doen of gebruik van mocht maken.

Bizar, maar gelukkig zijn we dat al bijna een jaar gewend. En ik mis er niks aan.

Mijn creativiteit kent geen grenzen en instellingen heb ik daar niet voor nodig.

Weer naar dat oorspronkelijke onderwerp.

Op die genoemde momenten besef ik dat we totaal verantwoordelijk zijn voor het geheel dat/ die we zijn.

Misschien ga ik daar later eens uitgebreid over schrijven.

De nieuwe mens, de nieuwe tijd...

En de grote verandering!

Er zijn weer zwanen voor mijn deur!
Prachtig.

💚