Vandaag had ik een 'zorgplan' gesprek...
Eens in het halfjaar...
Het was een goed gesprek, want het gaat goed met me..
En dat bepaald ook een ander! Terwijl ik dat zelf al weet..
Ja, het gaat goed. maar verdorie toch nog steeds voel ik me gevangen!
Zorgplan...
Hoe moet ik hier mee leren leven en..
wie kan het überhaupt wat schelen?
Ja, wie?
M'n zoons? Ach best wel en zij mij..
Nee, gelukkig geen selfie, want m'n ogen staan zwaar in mijn hoofd.
Vrijheid...
Soms overvalt het me...
Want hoe vrij zijn we eigenlijk?
Zorgplangesprek. Hopelijk heb je zelf veel in te brengen om je eigen koers te varen.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig wel, het is op geen enkele manier te vergelijken met een zorginstelling! Want dat is het niet.
VerwijderenEr is 'zorg' als je die echt nodig hebt. Het huis staat verder gewoon op mijn naam. En ze komen nooit ongevraagd binnen... maar toch blijft het voor mij wennen.
k begrijp dat dat wennen is
BeantwoordenVerwijderenmaar aan de andere kant volgens mij ook geruststellend dat je bij iemand terecht kan en dat ze je 'opvolgen'
Als ik nog wat ouder ben zou ik dat zeker zien zitten, zeker daar ik geen kinderen heb, iemand moet toch beetje je lot aantrekken als je ouder wordt
Wie kan het wat schelen?
BeantwoordenVerwijderenAlis het ver maar één. Maar ze zijn er echt wel hoor. En meer dan één.
Sommige dingen blijven een leven lang onwennig. Ook dat hoort bij leven. 🙄😊