Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





donderdag

Het gebeurde in Zijn Huis.





Zwemmend in Billy.

De kleine afwas was...gedaan.
Het schemerde buiten en ik was er klaar voor, waarvoor zou ik pas achteraf weten, gelijk wetende dat je daar nooit klaar voor bent!
'Alleen te gebruiken onder begeleiding', en die was er niet en dat heb ik geweten ook.
Snuffelend in zijn cd en platenkast kwam ik een schijnbaar oorspronkelijke plaat tegen, in ieder geval een persing van heel lang geleden.
Groene prut, dat was die z.g. thee geworden vermengd met water en citroensap, zoals voorgeschreven, stond het brouwsel te pruttelen op zijn geïmproviseerde theelichtje.
Een raar geval van zwart hout met een bijna ondoorzichtig rood glazen bakje erin, bedoeld voor een waxine lichtje.
En zo geschiedde het.
Billy bleef al gelijk hangen bij haar tweede noot; 'God bless the child', was not meant to be...en blijkbaar was Hij niet zo voorzichtig met zijn platen collectie als waar ik hem voor aan had gezien.
Terwijl 'Gods blessings' ineens krakend en met flinke tik voortgalmde, schonk ik mijn eerste kop in.  De koekjes in de trommel leken mij er prima bij passen.

Hier in dit vreemde en toch redelijk vertrouwde huis van Hem voelde ik mij nu behoorlijk veilig en behaaglijk, en dat terwijl poespas angstig achter de boekenkast dook. Ach, het beest had vaker van die vreemde dingen en trouwens niet alle katers zijn gek op Billy Holiday.
'Krak', Billy begon slepend aan 'Strange fruit'...Mijn vader was gek op dat nummer geweest, hij luisterde er altijd naar met tranen in de ogen en pas veel later wist ik waarom.

Inmiddels was het donker geworden en aangezien mijn hele aandacht gegaan was naar de plaat, die ik regelmatig eraf haalde en schoon maakte, zat ik zowat in het stikke donker.
Of ik schrok toen de lamp in de leeslamp gelijk uit elkaar spatte bij het 'ontsteken'oftewel aandoen?
Ja, ik schrok me rot! Gelukkig bleven de stoppen intact, want ik had werkelijk geen flauw idee waar de meterkast zich bevond, laat staan zijn 'stoppen' collectie.
De tafellamp gaf geen problemen, behalve dan dat ik er zowat onder moest gaan liggen om iets te kunnen zien. Groene thee leek bij dit licht bijna zwart en wonderlijk genoeg smaakte het mij...te goed.
Kaarsen die flikkeren kunnen duiden op tocht, maar tocht was niet te bespeuren en mijn eerste kop was leeg.
Toen begon de ellende...
'Summertime' van Billy was niet zoals ik het mij herinnerde en beelden in de duistere ruimte waarin ik mij bevond had ik alleen nog ervaren tijdens mijn psychose..Er was geen weg meer terug, ik zwom in Billy Holiday..
Columns schrijven voor mijn beroep gaat mij redelijk af, dit wat er stond te gebeuren beschrijven lijkt mij niet te gaan lukken.

Waan en werkelijkheid.

Wat is echt en wat is niet echt?
In ieder geval gooide het drinken van dat groene kruidenbrouwsel alles bij me in de war.
Was mijn vader niet echt toen hij ineens naast me zat en huilend mijn hand vasthield tijdens de vage klanken van Billy's 'vreemde fruit'? Ruim 5 jaar na zijn overlijden tastbaar aanwezig?
'Het is de thee', vertelde ik hem,'pa, het is de thee!'
Mijn vader nam voorzichtig een slokje...staarde voor zich uit, keek mij aan en beaamde het.
Het was inderdaad de thee en weg was mijn vader.
Mijn hand tintelde nog na van de druk die zijn hand op de mijne had achtergelaten en ik rook duidelijk zijn toen al ouderwetse aftershave, Old Spice.
'Strange fruit' van Billy leek eeuwig door te gaan, haar rauwe, door drank en drugs aangetaste stem vulde de duistere kamer als waarschuwing voor dat wat komen ging.
Een waarschuwing die haar niet meer mochten baten, voor mij bedoeld.
Was het een rood oog dat mij aanstaarde? Vanonder de gifgroene thee werd ik beloerd door het rode oog, af en toe een kwaadaardige knipoog gevend.
Langs de muur tekende zich een hoge schaduw af van een sluipende zwarte panter...het kon poespas toch niet zijn? Een telefoon rinkelde, het zwarte toestel uit grootmoeders tijd riep mij tot zich.
Waar moest je eigenlijk op drukken bij zo'n ding om op te nemen. Natuurlijk, opnemen, gewoon ouderwets opnemen.
Ik reageerde met een vragend; Hallo?
Hij was het...Hij.
Gelijk stond Hij pal naast me, zijn blauwe ogen als ijspegels priemend in mijn ziel.
'Wat ben je in godsnaam aan het doen, dwaas?'
Met de hoorn in de hand wilde ik zijn lichaam wegdrukken en drukte dwars door hem heen, ik voelde de weerstand van 'gebakken lucht'.
Je bent er niet, je bent er helemaal niet, riep ik nog..


 

5 opmerkingen:

  1. Geweldig. Super die combi met die plaat en de nummers en de verbinding met wat gebeurde. Ja wat mij betreft is dit zeker de moeite waard om uit te geven. Zoveel lagen, wezenlijke inhoud, stuk humor, grote verbeelding. :)))

    lieve warme groet Kagib

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gaandeweg raakte is zeer geboeid door je verhaal. [en dat wil wat zeggen!]
    Je geeft een metaforische weergave waar waan en werkelijkheid in elkaar vervloeien, relaterend naar het verleden en de link naar je psychose.
    In de jaren zeventig heb ik meer dan eens lsd tot me genomen, daarom zeer herkenbaar hoe je de hallucinerende werking en depersonalisatie beschrijft.
    In riante omstandigheden is het heerlijk trippen maar ik kan me daarbij ook voorstellen dat er maar IETS hoeft te gebeuren en je volledig zou kunnen flippen.

    Fraai Walter, dat je op deze beeldende wijze uiting kunt geven aan, wat mij betreft: ga zo door...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Es! Extra stimulans om door te schrijven ( er staan al wat delen in de wacht trouwens...)

      Verwijderen
  3. Ik herken de ervaringen niet zoals Es, maar door je manier van schrijven kan ik me heel goed inleven.
    Het doet me aan de vervreemdende werking van dromen denken.. Ervaringen in de astrale wereld. ???
    Interessant om te lezen. Ik hoop dat alles op zijn pootjes terecht komt. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat hoop ik ook Elly,geen idee wat de 'hoofdpersoon' nog meer zal gaan beleven... ;-)

      Verwijderen