Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





vrijdag

Onrealistisch beeld.






Het blijft bij mij een schemergebied en zonder nou speciaal de psychologie in te duiken, het is duidelijk:
Mijn jeugd werd bepaald door het feit dat mijn ( lieve) ouders hun eigen verantwoordelijkheid niet wisten te dragen.
Ook helaas niet die met betrekking tot elkaar.
Het leverde een zorgelijk 'kind' op dat niet durfde te ontspannen en alert moest zijn op het leed dat menigmaal toesloeg.

Kan je zonder tussenkomst van psychiaters en therapeuten zien waar jouw wortels beschadigd of vervormd zijn?
Of zelfs lastige karaktereigenschappen die je liever niet zou hebben, vastgelegd heeft?
Jezelf onderzoeken naar het persoonlijke 'waardoor' kan absoluut zinnig zijn.
Zodra die pijn, dat vastgelegde verleden niet in ons bewuste doen herkend wordt, kan het bepalend zijn voor al je contacten en hoe je je leven leidt.
Bewust Zijn, niet altijd makkelijk, zeker niet als het oude pijn naar boven haalt.
Maar eenmaal aan de oppervlakte heeft het in ieder geval de kans te helen en je niet van binnen uit op te gaan vreten.





3 opmerkingen:

  1. Niets aan je verhaal toe te voegen lieve Walter, je weet ik stem er helemaal mee in. xxx

    Maar wil vooral reageren op je bijzondere schilderij, mooi, veel lagen, veel in te 'lezen'

    Nog een fijn weekend voor jou lieve warme groet Kagib

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zelfreflectie vind ik al heel wat en brengt je in een bewustzijnsstaat waar je nu in zit en inderdaad, zoals je zelf al zegt, trauma's zijn moeilijk te helen, littekens blijven voelbaar. Je kleurrijke schilderij getuigt van een sprekende expressie.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben wel van mening dat je kunt genezen zonder tussenkomst van Psychs. Toch is het vaak noodzakelijk om eerst je persoonlijkheid op een rijtje te krijgen met hulp.
    Maar als kind beschadigd worden is heel wat heftiger dan de frustraties die een mens tijdens zijn leven op kan lopen. Daar zou ik persoonlijk met een goede kindertijd geen zinnig woord over durven zeggen. Ik heb eborm veel respect voor iedereen die daar goed of redelijk doorheen komt, maar ook voor degenen die dat niet kunnen behappen.
    En een prachtig schilderij zet je hier weer even neer.

    BeantwoordenVerwijderen