Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





woensdag

Leven naar die je bent.( Loslaten)




Typisch een kreet van deze tijd?
Natuurlijk is het van deze tijd, want alhoewel de mens langzaam lijkt te veranderen, veranderen zijn omstandigheden steeds sneller.
Loslaten van oude patronen wordt steeds minder een luxe en veel eerder een noodzaak voor iedereen.
Als groep én als individu klampen we ons graag vast aan zekerheden, aan denkbeelden en aan schijnbare veiligheid.
Zelfs de bevrijding van onze geest doen we het liefst vanuit een groepsgedachte of een reeds bestaande religie of filosofie.
En zo zetten we die z.g. ontdekte 'nieuwe' vrijheid weer vast in het zoveelste kooitje.

Het lijk erop dat er steeds meer psychische ziekten worden uitgevonden en 'ontdekt' om de wezenlijke veranderingen die in de mens en maatschappij aan het ontstaan zijn een 'veilig' label te geven. 
Leven naar die je bent begint een noodzaak te worden, we hebben steeds meer keuzes om daar voor te gaan!
Maar wat houdt dat eigenlijk in, leven naar die je bent?
Misschien roept het wel angst op in de zin van; Dan wordt de wereld helemaal een zooitje, een warboel en een ego gebeuren!
Blijkbaar vergeet je dan te kijken naar wat de wereld reeds is...
Om te leven naar wie je bent dien je eerst diep naar binnen te moeten kijken, daar waar onze oorsprong zit, daar waar we een werkelijk eenheidsbesef kunnen ervaren.
Loslaten van oude denkpatronen, het kan een gevoel van onveiligheid veroorzaken, het kan je kwetsbaarder maken.
Toch blijkt dat tijdelijk te zijn.
En dat 'tijdelijke' kan nog best een paar generaties duren.
Als wereldgebeuren, maar dat mag jou als individu, als schakel in het grote geheel niet weerhouden om dat loslaten reeds nu in je eigen leven te gaan onderzoeken.
Moet dat?
Natuurlijk moet dat niet, net zoals je niet hoeft te gaan zwemmen als je in het water valt.

8 opmerkingen:

  1. Gelezen, ..............

    Ik leef die ik ben............

    Ik zwem (spartel) als ik in het water val, want ik heb dat ooit geleerd.

    Overdenken ......

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel goed stuk!
    Ik worstel er wel mee geloof ik, denk ik..
    de schilderingen vind ik ook intrigerend trouwens.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als je worstelen als 'ontdekken' gaat beschouwen krijgt het een heel andere lading.
    En dat tracht ik, en zo nu en dan lukt dat me (weer) In sommige dingen zit veel weerstand en dan wordt ontdekken weer even 'worstelen'.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja klopt, ik geloof dat ik het vaak worstelen vind, ik zal es proberen er anders naar te kijken en er meer ook om lachen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Vanuit welke tijd dateren deze schilderijen? Indrukwekkend werk, Walter!

    Wanneer ik jouw bovenstaande item lees, realiseer ik me dat ik niet zozeer moeite heb met het loslaten van oude patronen, zoals je noemt: zekerheden, denkbeelden, en/of schijnbare veiligheid, als wel met het meegaan met deze tijd: de huidige gemakzucht, geen verantwoording willen nemen voor jezelf, het prins- en prinsessenleventje van de huidige jeugd (natuurlijk veroorzaakt door hun ouders), het alsmaar toenemende geweld.
    Oftewel: het komt mij toe, de vanzelfsprekendheid...

    Zo stap ik liever in een ouwe kroeg waar ik enigszins 'gelijkgestemden' kan ontmoeten dan bijvoorbeeld in een studenten- yuppen- of blauwe blazers-café. Helaas sterven mijn leeftijdgenoten zo langzamerhand (uit) en wordt de spoeling dun.

    ***

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat de schilderijen betreft, ze zijn nog niet eens droog als ik ze op de foto zet!
      En wat 'loslaten' betreft zal iedereen zijn of haar eigen ding daarin hebben.
      Meegaan met deze tijd...misschien je ergernis of de moeite die je er mee hebt proberen los te laten en je enkel richten op dingen waaraan jezelf iets kan bijdragen of verandering in kunt aanbrengen. Absoluut geen makkie, want als ik zelf naar 'geweld' kijk besef ik dat ik niet veel anders kan doen dan er niet aan meewerken. En die huidige gemakzucht en geen verantwoording willen nemen, misschien zijn dat wel de lessen van deze tijd? Dat wat niet goed werkt krijg je uiteindelijk weer op je eigen bord.
      Bij wat je verteld over leeftijdgenoten e.d., een hardere les in loslaten is er niet, soms heb ik daar ook best moeite mee. Dat wat was is niet meer en dat wat is werkt nou eenmaal heel anders.
      Overigens vind ik de dingen op je blog zeer inspirerend, soort jouw oude kroeg waar ik even mag 'instappen'. ;-) Maar dan wel in deze tijd geplaats.
      Kom, voordat ik uit m'n nek ga lullen, groet ik je en dank je voor je reactie. :-)))

      Verwijderen
  6. In de verste verte klets je niet uit je nek ;-]

    Om nog even door te borduren op bovenstaande: eigenlijk sta ik erbij en kijk ernaar, dus ben meer getuige van de omstandigheden om me heen. Ik ben me er terdege van bewust dat wat was er niet meer is en daar raak ik weleens nostalgisch van... (dat gevoel gun ik me wel van tijd tot tijd)

    Dat is ook, denk ik, een van de redenen dat ik graag naar galeries e.d. ga. Los van interesse ben en blijf ik graag op de hoogte van wat onze huidige mens in deze tijd en wereld creëert en krijg een blij gevoel over me wanneer me iets raakt.

    Bovendien stel ik het altijd weer op prijs wanneer je mijn oude kroeg binnenstapt ;-]

    ***

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Over nostalgie gesproken...Gouda is bepaald geen Amsterdam, ik had daar dan ook een heel ander leven. Bezocht vaak galeries, net als jij. Nu geniet ik ervan via jouw filmpjes.
      Enne, nu is mijn leven weer op een heel andere manier spannend.
      Leuk dat je weer effe langskwam! ;-)

      Verwijderen