Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





woensdag

Op herinneren ben ik niet zo gek.



Facebook, ach waarom ook niet.
En dan ineens een uitnodiging voor een lagere schoolreünie.
Verdrongen herinnering van wat verwerkt lijkt.
Dat blije kind in mij dat in 2 werelden moest leven.
De pijn van thuis.
De zieke moeder
De verslaafde vader.
De zwaar gehandicapte broer.
Schoolreünie.
School waar ik met pijn in mijn buik naar toe ging..
omdat ik wist dat thuis alles mis kon gaan.
Thuis komen, moeder op de grond.
Suikerteweinig, zo noemden we het.
Kind van 8, 9, wanhopig slepend met suikerwater.
De moeder die het in verwardheid weg sloeg.
En toch, keer op keer lukte het mij
m'n moeder in leven te houden.
Totdat ze 84 was.
Vlak na haar overlijden overleed ik.
Uitgeput van het vechten voor haar leven.
Schoolreünie.
Niemand had er weet van.




7 opmerkingen:

  1. Geschrokken lees ik dit .......ik weet het nu wel.....
    Verwerkingsgebeuren opnieuw gestart?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is goed te doen Novelle, ik ben gelukkig vrij jong (26) begonnen met het een plek te geven, eraan te werken, verwerken. Maar inderdaad kunnen sommige gebeurtenissen de wond, het litteken weer even extra gevoelig maken. Dank voor je reactie.

      Verwijderen
  2. Goh onverwachts lieve Walter, kende dit stuk nog niet van je.
    Wel heftig ja, zwaar, zo jong, zo'n grote verantwoordelijkheid.
    Dank voor dit delen.

    liefss en zonodig sterkte Kagib xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. enkel de gehandicapte broer wist ik nog niet
    een zwaar kinderleven had je
    dikke knuff

    BeantwoordenVerwijderen