Niets bijdragen, behalve hetgeen er staat.


( Verdere eventuele info over dit weblog, helemaal onderaan de startpagina. Tevens vind je er blogs die ik volg en indien je deze blog wilt volgen, de volglijst.) En nu maar hopen dat er bezoekers zijn die dit lezen...





donderdag

Tijdens het opladen...+ toevoeging 3.(slot)


Dit wordt weer eens een 'levend bericht', d.w.z. dat er voorlopig elke keer wat aan toegevoegd zal worden.

Algemeen gesteld; Hoe kan een mens zich opladen en waar kom je jezelf in tegen als bepaalde 'formules' even heel anders uitpakken?
Het leven blijft er spannend door en vooral ook in beweging...In de stappen naar het Licht lijkt een mens nooit uitgeleerd en zo ja, dan zal waarschijnlijk een weblog niet meer van toepassing zijn.
Stappen naar het licht, het klinkt allemaal misschien wat pretentieus, maar in feite zijn we er allemaal mee bezig, juist meer en meer in de geest van de tijd waarin we leven. Niemand ontkomt er meer aan en elk verzet ertegen doet alleen maar pijn. Persoonlijke pijn en pijn op wereldniveau. 
Zelfs de aarde lijdt er pijn aan, maar dat is alleen zichtbaar voor degenen die het geheel durven en kunnen aanschouwen.

Natuurlijk kun je het af doen met rationele verklaringen over vervuiling en de mensheid deugt nou eenmaal niet. Dat kan, maar als je dieper kijkt en ook van binnen durft te kijken weet je dat er meer aan de hand is.
Als een 'natuurlijk' proces zitten we in een bewustzijnsversnelling en je kan dat afdoen met een evolutie leer. Een logische ontwikkeling van aap naar....kosmisch wezen?
Klinkt mooi, maar dat niet alleen want dat laatste is een term waar je veel mee kan.

Er gebeuren best schokkende dingen in de wereld, maar ook in de mens zelf en veel rennen eraan voorbij vanwege een verslaafdheid aan het oude, het herkenbare.
Op mijn manier ben ik er gevoelig voor, waardoor het belangrijk is om me nu en dan weer even 'op te laden'. Hoe en wat er dan gebeurt kan ik tijdens zo'n proces niet in woorden uiten, alleen dat het heel 'aards' is en niet gedragen wordt door een romantiek van het spirituele.
Toevoeging.1.
Zoeken naar de juiste vorm van 'niets' doen.
Het lijkt bijna een grap als je het op deze manier verwoordt.
De juiste manier van niet meedoen aan datgene wat de wereld en jezelf schade doet. Een heel andere manier van kijken dan vanuit het 'doen'. We doen van alles om vrede te bereiken, we doen van alles om tot innerlijke rust te komen, we doen dingen om verder te groeien en tot inzicht te komen.
Wat voel je, wat denk je als je ervan uit gaat dat 'niet' doen ook een optie is, kunnen je hersens zo'n insteek eigenlijk wel bevatten? Of denken we bij het begrip 'niet doen', meteen aan zwakte en passiviteit?
Volgende keer tracht ik hier wat dieper in te duiken...
Het liefst op een moment dat ik er 'niets' voor hoef te doen, hooguit iets voor hoef te laten.  
Al met al een schrijfstuk dat zich niet in bochten zal wringen om oplossingen te suggereren.
Wat zou er trouwens opgelost moeten worden? 
Toevoeging.2.
Doen door niet te doen en dat dan ook nog eens zonder doel voor ogen?
Is het werkelijk mogelijk om vanuit het volgen van wat er 'nu' is, spontaan verder te ontwikkelen, te groeien naar iets dat wezenlijk eigen is?
Het enige antwoord zou 'ja' moeten zijn, maar dat ja zou gebaseerd zijn op min of meer ideale omstandigheden.
Niet zozeer met betrekking tot een mens die alles heeft, maar juist een mens die losstaat van wat de illusionaire buitenwereld van hem lijkt te verlangen.
En wie ontkomt daar werkelijk aan zonder zich in de ivoren toren te plaatsen van 'er boven staan'?
Eenmaal in een staat van 'bewust zijn' beland, kan een mens eigenlijk niet veel meer doen dan alert blijven en opruimen van wat niet wezenlijk eigen blijkt te zijn.
Helemaal schoon, net zolang tot dat het spirituele begrip 'Verlicht', niets anders inhoud dan een vrij wezen zijn dat leeft vanuit wie hij/zij werkelijk is. En dat in samenhang met de wereld om zich heen.  
3.Slot.  
Jezelf opladen...
De reis in het bewustzijn van het bewuste zijn (!) kan momenten geven dat je je geïsoleerd voelt, het blijkt erbij te horen en de één beleeft dat sterker dan de ander. Ook is het van de persoon afhankelijk waar deze reis hem of haar toe brengt. Uiteindelijk zal de reis leiden tot een vorm van eenheid die ons in dit leven nog niet bekend is. Tegelijkertijd is dat ongekende 'bekende' juist ook datgene dat ons, tijdens die reis, zo nu en dan eenzaam en alleen kan doen voelen.
Werkelijk delen met anderen kan eigenlijk alleen tijdens momenten van stilte, woorden lijken deze 'reis' bijna altijd tot een soort 'immaterieel' hebbeding te maken.
Een reis die voor sommigen lijkt te eindigen of zich te voltooien in het 'zitten en vertellen' over hun reis.
Zijn dat de guru's die zich beroepen op het guru zijn?
Hoe dan ook, in ieder geval kunnen zij tussenstation zijn van je eigen reis.
Loslaten en verder gaan, en zo nu en dan even...
opladen. 






4 opmerkingen:

  1. De batterij was al weer aardig vol zo te lezen.
    Bedankt voor de waardevolle woorden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zou best eens kunnen dat mijn 'lege' batterij bij sommige mensen nog als 'vol' aan zou voelen.
      Lang leve onze verschillen! ;-)

      Verwijderen
  2. De aanvulling zegt genoeg. Niets doen of loslaten kan een heel werkzaam en intensief proces zijn tot niets doen.
    Niet handelen is ook handelen.
    In het westen is een kopje thee drinken lui zijn. In het oosten kan hard werken lui zijn betekenen omdat het weglopen kan zijn voor jezelf of andere 'verantwoordelijkheden' tot inkeer.
    Ik vind dat je het weer heel duidelijk weet te maken. Voor mij althans :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben blij dat jij toch iedere keer weer de woorden weet te vinden Walter.
    En verder, voor mij is de Guru het tussenstation die zich daar NIET op beroept en nog altijd laat zien dat hij ook leert. :-)

    Bedankt weer voor dit moois. Fijn om te delen.

    BeantwoordenVerwijderen